Os ollos de Ons

O faro de Ons inaugurouse o 13 de abril de 1865, e, ao longo da historia, sufriu varias modificacións e reconstrucións ata chegar ao actual edificio, que data de 1926. Trátase dun faro especial, xa que é un faro-vivenda no que habitou, ata hai non moitos anos, un dos últimos fareiros do noso país, Fernando Liste.

A pesares de que a síúa estructura foi cambiando, a máis recente no 2010, a súa alma permanece intacta ó longo dos anos. Continúa sendo, polas noites, un dos gardas máis importantes dos mariñeiros. Os seus ollos vixiantes permanecen espertos tódalas noites, e non se pechan ata que sae o sol, facendo fuxir ás estrelas. 
  
Estes ollos vixiantes foros encendidos polo calor da leña, logo alumearon con fogueiras de carbón, máis tarde con mecha de aceite.... Eran moitos os mariñeiros e navegantes que chegaban a confundir a súa luz coa dunha estrela. 

Hoxe en día, esta maxia do lume xa non se conserva, pero o faro de Ons segue sendo, para moitos, a estrela máis fermosa da ría, a que máis forte alumea nas noites máis escuras onde mar, coas súas ondas, a quere acadar.

(Minuto 4.20)

Corazóns doídos de tanto golpe de mar...

Hoxe o noso blog respira un aire diferente, un aire de dor e loito. As augas son hoxe augas onde as penas dormen para sempre.

Dous mariñeiros faleceron esta mañá tras envorcar a embarcación na que pescaban nas inmediacións da nosa illa. Recibir noticias como esta fai que os nosos corazóns se encollan fortemente.

Queremos dende o noso blog mandar unha aperta moi grande e todo o noso afecto aos familiares destes mariñeiros.

Gustaríanos ademais facer a nosa particular homenaxe a estes dous mariñeiros e a todos aqueles que morreron levando consigo unha parte de mar. Para eles adicamos este poema.

Alá van os mariñeiros

camiño de altamar

Alá van meus compañeiros

quen sabe se voltarán.

Van a peito descuberto,

van a guerrear co mar,

van arrincar os tesouros

ca mar non quer entregar.

Van soportando galernas

loitando co temporal,

van entre brétemas metidos

que lles impide mirar.

Van en barcos de madeira

en condicións inhumáns,

moitos sen roupas de auga

que os protexa do mar.

Cando van, van vigorosos,

descansados so seu lar.

Cando voltan, voltan cansos

queimados de pelexar.

Traen cardenais no corpo,

cheas de feridas as mans

e os corazóns doídos 

de tanto golpe de mar.

Moitos son os mariñeiros

que se afogaron no mar, 

o mar cobra sempre caro,

a fame que vai quitar.

E o medo que eles pasaron...

¿cómo o poderán olvidar?

os compañeiros que foron polo mar abaixo,

gravados no corazón están.

                                                                                    Grupo poético Brétema


"O mar foi —e aínda o sigue sendo— un descoñocido e un amigo ó mesmo tempo." (Manuel María)